„Darling”

Hamarama 2018

Darlig (Danica Curcic) – światowej sławy baletnica wraca po długiej nieobecności do rodzinnej Danii. Towarzyszy jej mąż, Frans (Gustaf Skarsgård), który jest choreografem. Wspólnie mają pracować nad przygotowaniami do wystawienia „Giselle” w Royal Danish Ballet.

Darling (Danica Curcic) er en verdensberømt ballettdanser som returnerer til Danmark etteret langt fravær sammen med mannen sin, Frans (Gustaf Skarsgård). Frans er koreograf og de holder på med  forberedelsene til „Giselle” – ballettoppsetningen på Royal Danish Ballet.

www.hamarama.no

Podczas prób Darling ulega kontuzji, która uniemożliwia jej udział w przedstawieniu, co więcej… na zawsze zamyka jej drogę do kariery. Niemniej jednak światowej sławy tancerka nie ma zamiaru usunąć się w cień. Postanawia trenować młodszą balerinę o imieniu Polly (Astrid Grarup Elbo, prawdziwa artystka z Royal Ballet), która wydaje się być niczym więcej niż atrakcyjną kukiełką, na swoją godną zastępczynię. Tymczasem szybko okazuję  się, że niedoświadczonej baletnicy brak charyzmy, ale pomimo to wzbudza ona zainteresowanie Fransa.  Dotychczasowa stabilizacja Darling ulega zachwianiu.

Under øvelse har Darling fått en skade som hindrer henne i å delta i forestillingen. Følgelig     ligger både den profesjonelle karrieren hennes og praktisk talt hele hennes verden i ruiner.   Allikevel har Darling ikke til hensikt å stille seg i skyggen. Ballerinaen bestemmer seg for å gjøre en innsats for prosjektet og trene en ung danser – Polly (Astrid Grarup Elbo, en ekte danser fra Royal Ballet), som ikke virker til å være noe mer enn en attraktiv dukke. Situasjonen går fra asken til ilden. Selv om det raskt viser seg at den uerfarne ballerina mangler Darlings karisma, vekker hun Frans interesse. Darlings gjeldende ro kommer til å bli satt på prøve. 

Kobiecie trudno jest pogodzić się z faktem, że nagle stała się słabszym ogniwem artystycznego tandemu. Zaczyna śledzić Fransa na próbach, powoli przejmuje kontrolę nad Polly – subtelnie ją zastrasza, „kłuje”  komentarzami, uwodzi i mami. W tym całym szaleństwie nie wiadomo już, czy była tancerka próbuje sabotować przedstawienie i zniszczyć swoją rywalkę, czy też popchnąć ją w emocjonalne skrajności potrzebne do roli Giselle. Darling nie chce czuć się pominięta, pragnie nadal być obecna w świecie baletu, który jest dla niej niemalże wszystkim.

Uansett vil den verdensberømte ballettdanserinnen ikke bite i det sure eplet. Hun finner det    vanskelig å innrømme det faktum at hun plutselig ble den svakeste lenken i det beundrede kunstner-tandem. Hun begynner å følge Frans, og ikke minst, skritt for skritt tar hun kontroll   over Polly – hun både manipulerer, kommanderer og skremmer henne, og dessuten pirker hun på alt som Polly gjør på scenen. I hele denne galskapenerdet ikke lenger visst om Darling forsøker å sabotere den kommende forestillingen, samt ødelegge sin rival, eller om hun vil presse Polly inn i den emosjonelle ekstremitet som rett og slett trengs for denne rollen. Danseren ønsker ikke føle seg utelatt – tvert imot! Til tross for at det virker som om hennes plan faller i fisk, vil Darling fortsette å være på sin plass i den ballettverden.

W filmie  Birgitte Stærmose (znanej z „Værelse 304”, „Ønskebørn” i „Spójrz na mnie”) odnajdziemy intertekstualne nawiązania do dzieła Darrena Aronofsky’ego, „Black Swan”. W obu tych obrazach unosi się porównywalny nastrój. Pomimo pewnych wyraźnych podobieństw w tonie i fabule, „Darling” nie replikuje jednak pełnej halucynogennej manii „Czarnego Łabędzia”. Film Staermose jest ostatecznie bardziej konwencjonalnym portretem obsesji artystycznej, zgubnego uzależnienia od sukcesu i poklasku.

I filmen til Birgitte Stærmose (kjent for „Værelse 304”, „Ønskebørn” og „Se påmeg”) finner vi intertekstuelle referanser til en annen film med et lignende emne,”BlackSwan”, av Darren Aronofsky. I begge disse produksjonene finnes en sammenlignbar stemning. Til tross for noen klare likheter både i tone og historie, replikerer „Darling” ikke den hallucinogene manien av „Black Swan”. Staermoses film er til slutt et mer konvensjonelt portrett av kunstnerisk besettelse og en faretruende avhengighet av suksess og applaus, som dessverreer bygd på sandgrunn.

 

Karolina Borkowska

 

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *