Oczyszczenie duszy\Sjelens renselse

Hamarama 2018

„Røverdatter”

Dokument Sofii Haugan ”Røverdatter” otworzył tegoroczną edycję festiwalu Hamarama. Poruszająca, ale i momentami okraszona czarnym humorem, historia relacji córki i ojca – narkomana i alkoholika o dość bogatej przeszłości kryminalnej – to obraz, obok którego nie da się przejść obojętnie.

Dokumentar av Sofia Haugan „Røverdatter” åpnet årets utgave av Hamarama-festivalen. En rørende og til tider galgenhumoristiske historie om forholdet mellom datter og far – en narkoman og en alkoholiker med en ganske rik kriminell fortid – er et bilde som du ikke kan passere uten å bli berørt.

http://www.hamarama.no/filmguide/#art1350598

http://www.hamarama.no/filmguide/#art1350598

Haugan ponownie spotyka się ze swoim ojcem, kiedy ten wychodzi z więzienia po dziewiętnastomiesięcznej odsiadce. Oś filmu opiera się na próbie  umieszczenia niesfornego rodzica w ośrodku odwykowym i poddania go terapii. To okazuje się jednak być zadaniem karkołomnym.

Sofia møter sin far igjen når han slippes ut fra et 19-måneders langt fengselsopphold. Filmens akse er basert på et forsøk på å plassere den urolige mannen i et rehabiliteringssenter og gi ham terapi. Dattera vil sette foten ned  for Kjells oppførsel. Likevel viser dette seg imidlertid å være et langt lerret å bleke.

Kjell, ojciec Sofii, to mężczyzna po przejściach, który, pomimo iż dawno przekroczył pięćdziesiątkę, nadal pozostaje dużym dzieckiem. Ta mentalność nastolatka i życiowa niedojrzałość w dość wariacki sposób prowadzi go przez życie. Czasem bywa zabawnie, szczególnie, kiedy mężczyzna kradnie z hotelu nikomu nieprzydatne przedmioty – jak menu czy miotełkę do kurzu. W istocie jest to jednak uśmiech, na który pada cień goryczy. Sytuacja jest patowa, mimo potoku słów, obietnic i ciągle odnawianych umów między ojcem a córką, on tak naprawdę wcale nie chce się zmieniać. Raz po raz wraca do swojej zastałej rzeczywistości, w której czuje się najbezpieczniej. Bez amfetaminy, bez alkoholu, bez „znieczulenia” trudno mu się odnaleźć w świecie.

Sofias far er en mann i 50-årene, som fortsatt oppfører seg som et barn. Denne tenåringens mentalitet og umodenhet, fører ham gjennom livet på en ganske skrullete måte. Noen ganger er det morsomt, blant annet når Kjell stjeler fra hotellet, ingen nyttige ting – som en meny eller en støvbørste. Dette er imidlertid en morsomhet med bismak. Situasjonen er dømt til å mislykkes. Til tross for ord, løfter og stadig nye samtaler mellom far og datter, vil han virkelig ikke forandre seg. Tvert imot… Han vender tilbake til sin faste virkelighet, der føler han seg sikrest. Uten amfetamin, uten alkohol, uten „bedøvelse” er det vanskelig å eksistere for en mann med ADHD-diagnosen.

Czas w filmie płynie dość szybko. Jesteśmy świadkami kolejnych spotkań Sofii z ojcem, jej osobistych konfesji, a także i jego jednoosobowych występów przed kamerą, za które – jak sam stwierdza –  „należy mu się Grammy”. Warto podkreślić, że dla młodej Haugan, „Røverdatter” jest także czymś w rodzaju terapii. Kiedy Kjell pyta ją, dlaczego właściwie kręci ten film, ona odpowiada, że miała taką potrzebę już w dzieciństwie, kiedy czuła się inna niż jej rówieśnicy i to za jego sprawą właśnie.  Jest to jeden z najważniejszych momentów w dokumencie, kiedy oboje rozmawiają bardzo szczerze i  ta rozmowa staje się dla nich swojego rodzaju katharsis.

Filmen går ganske fort. Vi opplever av dette far-datter-forholdet, deres møter, hennes personlige bekjennelser, samt Kjells forestillinger mot kameraet når han later som han er en skuespiller – «den fortjener jeg grammy for» – sa han.  Det er verdt å merke seg at det for Sofia „Røverdatter” også er en slags terapi. Da hennes far spurte hvorfor hun lager denne filmen, svarte hun at hun har hatt slikt behov fra barndommen – da hun følte seg annerledes enn sine jevnaldrende, og det var på grunn av ham. Dette er et av de viktigste øyeblikkene i denne dokumentarfilmen – når de snakker svært ærlig, og det finnes en slags katarsis for både Sofia og Kjell.

http://www.hamarama.no/article1351872.ece

http://www.hamarama.no/article1351872.ece

”Røverdatter” przypomina stare, pożółkłe zdjęcie rodzinne… Haugan zaprasza widza do swojego świata, gdzie stajemy się świadkami trudnej relacji z ojcem i niezłomnej próby trwania w tej więzi, pomimo wszelkich przeciwności. To film pełen niepokoju, frustracji, momentami rezygnacji, ale nade wszystko miłości.

”Røverdatter”  zasługuje na aplauz!

Røverdatter” er som et gammelt familiebilde av et vanskelig forhold mellom en far med rusproblemer og hans datter, og i tillegg er det et forsøk for å holde kontakten selv om det er en ganske håpløs relasjon. Bildet er fult av angst, frustrasjon, men fremfor alt kjærlighet.

Denne filmen fortjener en stående applaus!

Karolina Borkowska

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *